TENSEGRITY
De meest bekende..
De meest bekende tensegrity bestaat uit zes stokjes. Je kunt deze het best zien als drie paar van elk twee stokjes, waarbij elk paar loodrecht staat op de andere twee paren.
Het is waarschijnlijk de meest bekende omdat wij mensen zo graag rechte hoeken zien. Wij houden van rechthoekige kasten, rechthoekige deuren, rechthoekige huizen, etc. etc. Bij een tensegrity is het juist heel normaal dat de stangen of stokken of houtjes scheef staan. In de engelse literatuur over tensegrities wordt ook meestal gesproken over struts, oftewel schoren , omdat deze ook altijd scheef staan. Behalve bij deze dus..
Deze tensegrity is ook in het groot te bewonderen. Zeven studenten hebben deze vorm al eens in een nacht in 1974 in elkaar geknutseld. Omdat niemand het een naam wist geven staat het nu bekend als "het ding". Er zijn ook meerdere foto's en artikeltjes op internet over tevinden. Ik heb artikeltje van Patrick Plaggenborg uitgekozen om eigenlijk erbij te zeggen dat het onjuist is dat "het ding" een Icosaëder (één van de vijf platonische vormen, zie ook dodecaëder ) is. Het lijkt er wel veel op, maar het kan hem niet zijn. Voor een echte Icosaëder moeten de evenwijdige balken net ietsjes verder uit elkaar staan. Bij een tensegrity is dat niet mogelijk omdat de touwtjes dan slap komen te hangen. Maar in ieder geval mooie foto's van "het ding".
Omdat het niet altijd even makkelijk is om de ruimtelijke vorm van een tensegrity in een foto te gieten heb ik 'm hier op twee manieren gefotografeerd. Bij deze tensegrity zijn aan ieder uiteinde van een stokje vier touwtjes geknoopt.
In de foto hieronder een zelfde maar dan gemaakt door Jan Marcus. Hij vervaardigt tensegrities van aluminium buizen en visdraad en omdat zijn draad dunner is en zijn staven dikker krijg je nog meer het idee dat de staven in de ruimte hangen.
Minder bekend van deze tensegrity is dat de vlakken die de touwen (en de touwen met de stokken) maken allemaal loodrecht op elkaar staan! De enige andere vorm die dat nadoet is de kubus.
De paren staan loodrecht op elkaar
Ieder uiteinde van een houtje heeft 4 touwtjes
"Het Ding" gemaakt in 1974 door 7 studenten.
An experiment
In this experiment a bar is put between two parallel strut-ends, so that the distance between these two strut-ends is exactly the length of a tendon.
In this case the length of a strut is 40 cm, so the length of tendon is 24,5 cm. The "natural" distance between two struts is 20 cm (half a strut), but when a bar is placed in between the distance "grows" to 24,5 cm.
In Table 1 you see the relative enlargement of the distance between the other parallel strut-ends. "Relative enlargement" means that if the distance stayed at 20 cm, the enlargement is 0 %. A distance between two endpoints of 22,25 cm results in relative enlargement of 50 %.
The tensegrity is home-made so there is some deviation possible in the length of the tendons. Therefor I repeated the experiment "from every angle" to give you an idea of the accuracy of the results.
In Table 2, I placed the bar in the middle between two parallel struts. The relative enlargement is between 61 and 66 % for the struts the bar is placed in between. The fact that this is not 100 % is due to bending of the struts.
In both experiments I used the same icoshedron tensegrity with tendons that had little elasticity. This has the advantage that there is no significant change in length of the tendons when the struts are pulled apart. Major disadvantage is the bending of the struts.
